Laureaten 2005

HENRY van de VELDE PRIJZEN 2005
Prijsuitreiking en vernissage op 19 januari 2006
Tentoonstelling van 20 januari tot 12 maart 2006

Design Vlaanderen promoot kwaliteitsvol design en kent daarom jaarlijks de Henry van de Velde Prijzen toe aan de meest verdienstelijke ontwerpers en bedrijven. Alle geselecteerde designers konden meedingen naar dat kwaliteitslabel, dat tot de meest prestigieuze behoort op wereldvlak. Slechts vijf ontwerpers en één bedrijf zullen zich winnaar mogen noemen van deze Award.

De winnaars werden bekendgemaakt tijdens de plechtige prijsuitreiking die op 19 januari 2006 om 19.00 uur plaatsvond in het auditorium van de Vlaamse Huisvestingsmaatschappij.
De tentoonstelling zelf loopt in de Galerie van Design Vlaanderen vanaf 20 januari tot 12 maart 2006.

De Prijs voor Loopbaan gaat naar Koen De Winter, een Vlaming die in 1962 zijn opleiding als keramist in Maredsous beëindigde, in 1969 afstudeerde in Eindhoven aan de Akademie voor Industriële Vormgeving en vervolgens werkte in België, Nederland, Zweden en Canada. In 1979 werd hij vice-president voor design van Danesco, een bedrijf in Québec. In 1981 werd hij professor aan de Universiteit van Montréal in de faculteit van design. Zijn eigen designbureau, Hippodesign, richtte hij daar op in 1989. Hij startte er tevens zijn eigen bedrijf, Atelier Orange, dat huishoudelijk keramiek produceert. Koen De Winter heeft meer dan 400 ontwerpen op zijn actief. De meeste situeren zich in de industriële vormgeving. Hij ontwierp vooral voor Pelican International, ‘s werelds grootste producent van pleziervaartuigen, maar ook voor de firma Demeyere uit Herentals dat de betere kookpotten produceert. Met zo’n indrukwekkende internationale carrière wekt het weinig verwondering dat Koen De Winter de Henry van de Velde Prijs voor Loopbaan krijgt.

Steven Brouns mag de Prijs voor Jong Talent in ontvangst nemen. Hij studeerde in 1998 af als industrieel ontwerper aan de Katholieke Hogeschool te Genk en is nu dertig. Vanaf 2000 ontwierp hij onder de naam JZUZ modulaire meubelen in foam, de Living Elements. In 2002 richtte hij een nieuw ontwerpbureau ZOINK op. Onder die intrigerende benaming ontwerpt hij opnieuw producten in schuimrubber, zij het meer in opdracht en met aandacht voor het hoogtechnologische. Zo tekende hij voor de omroepsters van een de bekende zetel waarbij hij de verlichting in de rugleuning integreerde. Hij streeft naar een evenwicht tussen vorm, functie en duurzaamheid in zijn werk. Vaak vertrekt hij van zijn bestaande basisontwerpen die hij aanpast aan de wensen van de opdrachtgevers. Niettegenstaande zijn jonge leeftijd werkt Steven Brouns reeds voor grote namen zoals Nike, Walter Van Beirendonck en Illy.

Modular Lighting Instruments krijgt de Prijs voor Bedrijf. Het werd in 1980 onder de benaming Inter-Beams opgericht door Paul Rommens en wijlen Jan Meyfroid. Hoewel het aanvankelijk een importbedrijf was van laagspanningsverlichting, begon Modular in 1983 eigen ontwerpen te produceren. Sinds 1987 richtte het bedrijf zich ook op de export. In de jaren 90 bood Modular totaalconcepten aan : ontwerp, prototype, distributie, communictiecampagnes, lichtstudies. Deze groei van hun dienstenpakket mondde rond de eeuwwisseling uit in het afsplitsen van verschillende bedrijfsentiteiten. Modular zette zijn professionalisering door om zich beter op de wereldmarkt te positioneren en behaalde zo als eerste verlichtingsbedrijf het ISO 14001 certificaat. Het groeiende bedrijf doet steeds meer beroep op externe ontwerpers zoals Vincent Van Duysen en Luc Vincent. Op dit ogenblik stelt Modular 110 mensen te werk en exporteert dat bedrijf naar zowat 60 landen.

Met zijn Lace-bril kaapt Patrick Hoet de Prijs voor het Beste Product weg. Patrick Hoet geniet reeds jaren een grote bekendheid als ontwerper van de brillen die onder de merknaam Theo worden verkocht. Hij ontwierp de Lace-bril als lichte zonnebril voor de wereldtentoonstelling van 2005 in Japan, die geheel in het teken stond van ‘De Wijsheid van de Natuur’. Dat thema hertaalde hij naar ‘authenticiteit’, wat hem als Bruggeling meteen bij de Brugse kant bracht. De Lace-bril is ontworpen in twee versies : met en zonder glazen. Beide versies worden gekenmerkt door een kantpatroon voor de ogen. De lenzen van de brilversie met glazen zijn van polycarbonaat. Ze zijn zodanig bedrukt dat het kantmotief enkel aan de buitenzijde zichtbaar is. De lensloze Lace is uitsluitend van metaal met een uitgespaard kantpatroon voor de ogen. Van de Lace-bril werden slechts 1000 stuks gemaakt die reeds allemaal verkocht zijn.

De Henry van de Vlede Prijs van het publiek gaat naar Tom De Vrieze voor Extremis, met de tuindouche "Serpentine".

Alexander Crolla en Pieter Lessage van het Antwerps ontwerpbureau Concrete All-Round Creative mogen zich de winnaars noemen van de Henry van de Velde/Dyson Young Design Award. James Dyson omschrijft ontwerpen als het oplossen van praktische problemen. Dat hebben Crolla en Lessage zeker gedaan bij het tekenen van de Intera, een gecombineerde stads- en ligfiets. Deze fiets kan in een mum van tijd en zonder hulpstukken worden omgevormd van een stads- naar een ligfiets en omgekeerd. De Intera combineert de veiligheid van een gewone stadsfiets met de snelheid van een ligfiets op het platteland. Dat maakt hem tot het ideale voertuig voor de sportieve pendelaar uit de stadsrand. Met deze praktische troeven en zijn elegante uitstraling vindt deze fiets het perfecte evenwicht tussen vormgeving en functionaliteit.

Bovenstaande prijzen werden toegekend door een professionele jury. Omdat Design Vlaanderen ook de mening van het brede publiek belangrijk vindt wordt jaarlijks ook de Publieksprijs uitgereikt. Tijdens de Henry van de Velde Tentoonstelling van 2004 stemde het publiek massaal voor de Soul Ash Solace van Maxime Szyf. Het is een crematiekist met een geïntegreerde urne. De kist oogt sober en sereen. Ze is volledig gemaakt uit geribd karton, papier mâché en hout ; snel brandbaar materiaal dus. De kleine urne daarentegen is uit roestvrij staal. Het is de bedoeling dat de onbrandbare urne door de vlammen wordt getekend. Ze heeft de gestileerde vorm van een zandloper, een symbolische verwijzing naar het feit dat de tijd alle wonden heelt.